Tagarchief: vermicellisoep

Vermicellisoep in mijn hoofd

Een paar jaar geleden kreeg ik een ‘lightbulb moment’. Ik besefte dat ik als HSP weliswaar gevoelig ben voor prikkels van buitenaf, maar het moment van inzicht had vooral iets confronterends.

Ik besefte dat ik vooral ook moe word van mezélf. Ai!

De buitenwereld als aanstichter van de vele prikkels beschuldigen is één ding, maar hoe zit het eigenlijk met MIJ? Het ‘moeten gevoel’, waar veel HSP’s overmatig last van hebben (veelal uit onbewust aanpassingsgedrag), ontstaat ook vanwege de rijke innerlijke belevingswereld en een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Maar doordat je als HSP meer dan gemiddeld in beslag genomen wordt door de vele prikkels van buitenaf, ben je je vaak minder bewust van wat er in eigen lijf en hoofd gebeurt.

En dat is véél!

Vermicellisoep

Ik raakte eens in verwarring toen mij de vraag gesteld werd: “Waar denk je nu aan?” Tot ik besefte wat precies die verwarring veroorzaakte. “Wélke van alle gedachten wil je weten?” Ik merkte dat ik zelden aan maar één ding tegelijk denk.

Kan een mens ‘in laagjes’ denken? Volgens mij wel. Een hoofdgedachte, een subgedachte en gedachten er tussenin. Of mijn gedachten schieten zó razendsnel van het een naar het ander en weer terug naar nog een derde, vierde en vijfde gedachte, ingeving of gevoel tussendoor, dat ik niet weet waar ik moet beginnen als mij bovenstaande vraag gesteld wordt. Sterker nog, veel gedachten en gewaarwordingen vliegen net zo snel weg als dat ze kwamen, nog vóórdat ik ze kan grijpen.

Overprikkeling kan ontstaan door wat je als HSP aan zintuiglijke prikkels binnenkrijgt, vermengd met eigen verwerking en gedachten daarover. Dat alles wordt een soort goed gevulde soep van gedachten.

Mét lettertjesvermicelli.

Probeer maar eens bij een vraag als “Waar denk je nu aan?” razendsnel de vermicellisoepsmaak van je gedachten te analyseren en óók nog alle lettertjes uit de vermicellisoep te vissen om er een paar logische zinnen van te vormen. Laat staan dat je ook nog eens wilt vertellen over het recept, de ingrediënten en hoe alles tot stand is gekomen.

Een onmogelijke taak.

Getriggerd worden

Omdat ik daarbij ook nog eens door alles wat mijn pad kruist getriggerd word en ook dát mijn hoofd gaat vullen, bewust of onbewust, gebeurt er nogal wat. Naar de keuken lopen om een boterham te smeren kan al heel wat teweegbrengen. Onderweg iets zien liggen en bedenken dat dat tussendoor wel opgeruimd kan worden. Tijdens die handeling nog een ingeving krijgen en teruglopen om dat meteen even af te handelen voordat ik het weer vergeet… afijn, je voelt het al: die boterham kan nog gerust een uur of langer op zich laten wachten.

Ik realiseer me vaak met een grijns dat ik vaak vooral moe word van mezélf. Herkenbaar…?